Ονειρική αρχή, παραμυθένια πορεία, εφιαλτικό τέλος
Η καριέρα του στην Formula 1 διήρκησε μόλις 10 χρόνια και όμως κατάφερε να βρεθεί 80 φορές στο podium, πανηγυρίζοντας 41 νίκες. Αλλαξε 4 ομάδες συνολικά, τρέχοντας κατά σειρά με Toleman, Lotus, McLaren και τη μοιραία Williams. Από το 1984 έως το 1994 κατέκτησε 3 παγκόσμιους τίτλους, συγκεντρώνοντας συνολικά 610 βαθμούς, ενώ βρέθηκε στην pole position σε 65 αγώνες.
Ο πρώτος αγώνας της καριέρας του διεξήχθη το 1984 στο Grand Prix της Βραζιλίας, η πρώτη του νίκη ήρθε το 1985 στην πίστα της Πορτογαλίας. Η πορεία του ήταν ανοδική, κερδίζοντας σταδιακά την καταξίωση και την αποδοχή του κόσμου, το τέλος όμως εντελώς απροσδόκητα ήρθε να μπει στην πίστα του Σαν Μαρίνο, την Ιμολα, το 1994.
Κάτι του έλεγαν... οι οιωνοί
Ο αγώνας της Ιμολα ήταν ο τρίτος της χρονιάς, αλλά ο Senna δεν είχε καταφέρει να τερματίσει στους δύο προηγούμενους και πριν την έναρξη του Grand Prix ο Βραζιλιάνος πιλότος είχε ξεκαθαρίσει πως η συγκεκριμένη κούρσα θα αποτελέσει την αρχή για την πορεία προς την διεκδίκηση του τίτλου. Τελικά το μονοθέσιο του Senna τοποθετήθηκε για 65η και… τελευταία φορά στην pole position, αλλά δύο σημαντικά γεγονότα τον έκαναν να είναι ιδιαίτερα αναστατωμένος.
Οιωνός πρώτος: Ο νέος τότε στην Formula 1 και συμπατριώτης του Senna, Rubens Barrichello, είχε εμπλακεί σε σοβαρό ατύχημα, το απόγευμα της Παρασκευής, γεγονός που τον απέτρεψε να συμμετάσχει στον αγώνα.
Οιωνός δεύτερος: Την επόμενη μέρα ο Αυστριακός Roland Ratzenberger, σκοτώθηκε στις κατατακτήριες δοκιμές.
Οι τελευταίες στιγμές του Senna και η... ειρωνεία
Ο Senna πέρασε το τελευταίο του πρωινό συναντώντας τους υπόλοιπους οδηγούς. Μετά από το δυστύχημα του Ratzenberger, ο 34χρονος οδηγός σαν πιο έμπειρος πήρε την ευθύνη να δημιουργήσει και παράλληλα να ηγηθεί της Grand Prix Driver’s Association, με σκοπό την μεγαλύτερη ασφάλεια των οδηγών. Τελικά, όλοι οι πιλότοι συναποφάσισαν να διεξαχθεί κανονικά ο αγώνας, αλλά σε συνέχεια των οιωνών και των προειδοποιήσεων ο αγώνας διεκόπη λόγω ενός ατυχήματος στη γραμμή εκκίνησης.
Η αρχή του πρόωρου τέλους
Στην επανέναρξη ο Senna με πολύ γρήγορο ρυθμό κατάφερε να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις με ταχύτερο τον τρίτο γύρο και από πίσω του τον καταδίωκε ο Michael Schumacher. Εκείνη την στιγμή ο Senna έμπαινε στην στροφή Tamburello με 217χλμ./ώ. Το μονοθέσιο του ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί στην πίστα με αποτέλεσμα να πέσει πάνω στο τοίχο, κόβοντας απότομα το νήμα της ζωής σε έναν πραγματικό θρύλο. Ο Sid Witkins ήταν ο άνθρωπος που μαζί με το υπόλοιπο ιατρικό επιτελείο τον έβγαλαν από την σμπαραλιασμένη Williams, λίγο πριν μεταφερθεί στο νοσοκομείο της Μπολόνια, εκεί όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατος του 34χρονου Senna.
Η τελευταία... κούρσα
Ο θάνατος του Senna, όπως ήταν φυσικό επακόλουθο, συγκλόνισε όλο τον κόσμο, με την κυβέρνηση της Βραζιλίας να τον θεωρεί ως εθνική τραγωδία. Την μέρα της κηδείας του 3.000.000 κόσμος βρέθηκε στους δρόμους ως απόδειξη λατρείας και σεβασμού που έτρεφαν στο πρόσωπο του δικού τους Senna. Στην αποχαιρετιστήρια τελετή βρέθηκαν όλες οι σημαντικές παρουσίες της Formula 1, όπως ο Alain Prost και o Damon Hill, ενώ οι απουσίες που ξεχώρισαν ήταν αυτές των προέδρου της FOM, Bernie Ecclestone (σ.σ. η οικογένεια του Senna του απαγόρεψε να παραβρεθεί στην κηδεία), και του προέδρου της FIA, Max Mosley, ο οποίος πήγε στην κηδεία του άλλου θανόντος οδηγού, στην Αυστρία.
"Πήγα στην κηδεία του επειδή όλοι πήγαν στου Senna. Πίστευα ότι ήταν σημαντικό να πάει κάποιος στην δική του", ήταν τα λόγια του Max Mosley, σε ερώτηση που του έγινε για την απουσία του.
Σε ένδειξη σεβασμού προς τον Senna και τον Ratzenberger, στο επόμενο Grand Prix του Μονακό οι δύο πρώτες θέσεις της pole position έμειναν κενές, με τις σημαίες της Βραζιλίας και της Αυστρίας να παίρνουν την θέση των μονοθεσίων. Μία άλλη τιμή για τον αξέχαστο Senna από την Βραζιλία ήρθε όταν ο αυτοκινητόδρομος που συνδέει το αεροδρόμιο του Σάο Πάουλο με το τούνελ που οδηγεί στο κέντρο της πόλης πήρε το όνομά του (σ.σ. "Avenida Ayrton Senna").
Μετά από 15 χρόνια του θανάτου του Ayrton Senna άπαντες θυμούνται τα κατορθώματα του στις πίστες, ο επίλογος του γράφτηκε με χρυσά γράμματα, σε μαύρο φόντο και μία μόνο λέξη θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει... θρύλος.
